شما الان اینجا هستید: خانه / مجله/ اتاق کودک
h 822
i 0
S 0

اتاق کودک


اتاق کودک

کارشناس مامایی خانم احسانی / 28 آبان 1396 ساعت 18:00

کودک > نوپا > سبک زندگی

بهترین زمان جدایی کودک از اتاق والدین چه سنی است، آیا کودک توان مراقبت از خود را دارد، با ترس و اضطراب کودک چه کنیم و... دهها سوال دیگری که ممکن است شما مادران عزیز بخصوص اگر تازه به دنیای زیبای مادری قدم گذاشته باشید با آن مواجه شوید. مقاله زیر را بخوانید تا به جواب معمای خود برسید.

  • زمان جدایی کودک

بهترین زمان جدایی کودک، 12 تا 18 ماهگی است؛ چرا که تا این سن، هنوز به والدین وابسته نشده و مهم تر از آن، ترس از تاریکی برایش مفهوم نیافته است. پس از این سن، کودک توان مراقبت از خود را دارد؛ اما پیش از آن، توان مراقبت از خود را ندارد و ممکن است دچار آسیب (خفگی) شود.

از آن جایی که اضطراب از جدایی و ترس از تاریکی، در بین کودکان نوپا شایع است ممکن است دلیل مخالفت کودک برای رفتن به رختخواب باشد. خواب کودک را در زمان مناسبی برنامه ریزی کنید.بردن اسباب بازی به رختخواب کودک یا پتوی مورد علاقه کودک و خواندن داستان برای کودک، ترس از تاریکی و اضطراب جدایی را از بین می برد.

گذشته از این، گرمای وجود مادر و صدای ضربان قلب او در آرامش و رشد عاطفی او بسیار مؤثر است. تماس بدنی کودک با مادر، سبب افزایش ترشح هورمون پرولاکتین در شیر مادر می‏ شود و افزون بر این مادر می‏ تواند در مرحله‏ ی آسیب پذیری خواب کودک به او کمک کند و برای انتقال کودک از خواب سبک به عمیق و برعکس، به او یاری برساند.

  • روش خواباندن کودک در اتاق خود

بهتر است در ابتدای این کار با روند طبیعی خواب کودک آشنا شوید. بهتر است بدانید خواب کودک، دو مرحله دارد: مرحله‏ ی سبک و عمیق. در مرحله‏ ی سبک چشم، حرکت (رم) دارد، و نیمه بسته است؛ بدن پیچ و تاب می‏ خورد و حرکات تنفسی کودک نامنظم است. در مرحله‏ ی عمیق، بدن آرام، و تنفس منظم است و دست و پاها در دو طرف بدن رها می‏ شود.

80 درصد خواب نوزادان سبک است و تا 3 سالگی، 80 درصد خواب، عمیق می‏ شود، و این پدیده از الطاف الهی است تا کودک در خواب سبک بتواند در برابر سرما، گرسنگی، گرفتگی بینی و قطع تنفس، عکس العمل نشان دهد.

کودکان، دائم از مرحله‏ ی خواب سبک به عمیق و برعکس در حال تغییرند و این تغییر دائم، دفعات بیداری و در نتیجه دفعات زمان آسیب پذیری را بیشتر می‏ کند.

در کتاب راهنمای کامل خواب آرام در شیر خواران و کودکان نوپا، جینا فورد شیوه ای را برای این کار در نظر می گیرد. شیوه ای که او ارائه می دهد، معمولاً برای کودکان نوپای 5 / 1 ماهه تا 5 / 2 ساله تأثیر بیشتری خواهد داشت، این شیوه به طور معمول به عنوان آرام ترین روش آموزش خوابیدن شناخته شده است.

برای تضمین موفقیت این شیوه، والدین باید در چند هفته ی اول صبور باشند و بدانند که این شیوه بیشتر از شیوه ی گریه ی کنترل شده طول می کشد.

خانم دکتر اولون ویلسون روانشناس کودک در بیمارستان رویال ساسکس کانتی ادعا می کند که تدبیر توصیه ی شده او ظرف هفت روز، کودکان را به سمت الگوی صحیح خواب رهنمون می کند بدون این که بر کودک یا والدین فشاری وارد می کند. او معتقد است کودکان باید در حالی که یاد می گیرند چگونه بدون کمک والدین به خواب روند، بایستی به طور مکرر مورد حمایت قرار گیرند.

دکتر ویلسون همچنین بر اهمیت انجام این تشریفات در هر شب تأکید دارد: حمام کردن، قصه گویی موقع خواب و آرام کردن کودک در تختخواب یا تشک. اما وی، بر خلاف فربر، به والدین توصیه می کند برای مدت کوتاهی در اتاق بمانند تا کودک در تختش آرام بگیرد، اما مزاحمتی برای او ایجاد نکنند. او پیشنهاد می کند اطراف اتاق راه بروید یا قبل از ترک اتاق برای مدت کوتاهی کمد را مرتب کنید. والدین باید آمادگی داشته باشند در چند شب اول اجرای این روش، چندین مرتبه اتاق را ترک کرده و بار دیگر وارد اتاق شوند. ممکن است حداکثر دفعاتی که والدین وارد اتاق می شوند حتی به 300 مرتبه برسد. او معتقد است این روند باعث می شود کودک بدون احساس انزوا و ترس، به تنهایی عادت کند. او می گوید شب سوم کودک به اندازه ای آرام گرفته است که می تواند برای 5 دقیقه یا بیشتر تنها گذاشته شود.

شب پنجم ممکن است کودک سرباز بزند و بخواهد به الگوی آشنا و قدیمی خودش برای آرام و قرار گرفتن برگردد. به گفته ی وی، اگر والدین در این مرحله سماجت به خرج دهند و تسلیم کودک شوند، در اواخر هفته مشکل آرام گرفتن به طور چشمگیری بهبود می یابد و ظرف یک یا دو هفته ی دیگر، کودک از این که او را برای خوابیدن تنها می گذارند خوشحال هم خواهد شد.

از آن جا که قبل از ورود به دوره ای که کودک به آرامش دست یافته، والدین مجبور هستند هر روز عصر چندین ساعت صرف آمد و شد به اتاق کودک کنند و این روش، صبر و اراده ی بالایی را از جانب والدین می طلبد، این شیوه در صورتی مؤثر واقع می شود که مادر تا سه هفته بدون هیچ گونه دغدغه خاطر دیگر، برای اجرای این برنامه انرژی صرف کند.

همچنین ممکن است چندین هفته طول بکشد تا بهبود قابل توجهی در خواب کودک مشاهده شود. یکی از دلایل این که چرا بسیاری از والدین فکر می کنند این شیوه مفید واقع نمی شود این است که آن ها قبل از کودک نوپایشان از این شیوه خسته می شوند و تسلیم او شده و به شیوه های قدیمی خواباندن کودک متوسل می شوند.با نزدیک شدن زمان خواب، چند بار به کودک تذکر دهید، نیم ساعت قبل از خواب فعالیت را کاهش دهید.

بهترین زمان جدایی کودک از اتاق والدین چه سنی است، آیا کودک توان مراقبت از خود را دارد، با ترس و اضطراب کودک چه کنیم و... دهها سوال دیگری که ممکن است شما مادران عزیز بخصوص اگر تازه به دنیای زیبای مادری قدم گذاشته باشید با آن مواجه شوید. مقاله زیر را بخوانید تا به جواب معمای خود برسید.

  • زمان جدایی کودک

بهترین زمان جدایی کودک، 12 تا 18 ماهگی است؛ چرا که تا این سن، هنوز به والدین وابسته نشده و مهم تر از آن، ترس از تاریکی برایش مفهوم نیافته است. پس از این سن، کودک توان مراقبت از خود را دارد؛ اما پیش از آن، توان مراقبت از خود را ندارد و ممکن است دچار آسیب (خفگی) شود.

از آن جایی که اضطراب از جدایی و ترس از تاریکی، در بین کودکان نوپا شایع است ممکن است دلیل مخالفت کودک برای رفتن به رختخواب باشد. خواب کودک را در زمان مناسبی برنامه ریزی کنید.بردن اسباب بازی به رختخواب کودک یا پتوی مورد علاقه کودک و خواندن داستان برای کودک، ترس از تاریکی و اضطراب جدایی را از بین می برد.

گذشته از این، گرمای وجود مادر و صدای ضربان قلب او در آرامش و رشد عاطفی او بسیار مؤثر است. تماس بدنی کودک با مادر، سبب افزایش ترشح هورمون پرولاکتین در شیر مادر می‏ شود و افزون بر این مادر می‏ تواند در مرحله‏ ی آسیب پذیری خواب کودک به او کمک کند و برای انتقال کودک از خواب سبک به عمیق و برعکس، به او یاری برساند.

  • روش خواباندن کودک در اتاق خود

بهتر است در ابتدای این کار با روند طبیعی خواب کودک آشنا شوید. بهتر است بدانید خواب کودک، دو مرحله دارد: مرحله‏ ی سبک و عمیق. در مرحله‏ ی سبک چشم، حرکت (رم) دارد، و نیمه بسته است؛ بدن پیچ و تاب می‏ خورد و حرکات تنفسی کودک نامنظم است. در مرحله‏ ی عمیق، بدن آرام، و تنفس منظم است و دست و پاها در دو طرف بدن رها می‏ شود.

80 درصد خواب نوزادان سبک است و تا 3 سالگی، 80 درصد خواب، عمیق می‏ شود، و این پدیده از الطاف الهی است تا کودک در خواب سبک بتواند در برابر سرما، گرسنگی، گرفتگی بینی و قطع تنفس، عکس العمل نشان دهد.

کودکان، دائم از مرحله‏ ی خواب سبک به عمیق و برعکس در حال تغییرند و این تغییر دائم، دفعات بیداری و در نتیجه دفعات زمان آسیب پذیری را بیشتر می‏ کند.

در کتاب راهنمای کامل خواب آرام در شیر خواران و کودکان نوپا، جینا فورد شیوه ای را برای این کار در نظر می گیرد. شیوه ای که او ارائه می دهد، معمولاً برای کودکان نوپای 5 / 1 ماهه تا 5 / 2 ساله تأثیر بیشتری خواهد داشت، این شیوه به طور معمول به عنوان آرام ترین روش آموزش خوابیدن شناخته شده است.

برای تضمین موفقیت این شیوه، والدین باید در چند هفته ی اول صبور باشند و بدانند که این شیوه بیشتر از شیوه ی گریه ی کنترل شده طول می کشد.

خانم دکتر اولون ویلسون روانشناس کودک در بیمارستان رویال ساسکس کانتی ادعا می کند که تدبیر توصیه ی شده او ظرف هفت روز، کودکان را به سمت الگوی صحیح خواب رهنمون می کند بدون این که بر کودک یا والدین فشاری وارد می کند. او معتقد است کودکان باید در حالی که یاد می گیرند چگونه بدون کمک والدین به خواب روند، بایستی به طور مکرر مورد حمایت قرار گیرند.

دکتر ویلسون همچنین بر اهمیت انجام این تشریفات در هر شب تأکید دارد: حمام کردن، قصه گویی موقع خواب و آرام کردن کودک در تختخواب یا تشک. اما وی، بر خلاف فربر، به والدین توصیه می کند برای مدت کوتاهی در اتاق بمانند تا کودک در تختش آرام بگیرد، اما مزاحمتی برای او ایجاد نکنند. او پیشنهاد می کند اطراف اتاق راه بروید یا قبل از ترک اتاق برای مدت کوتاهی کمد را مرتب کنید. والدین باید آمادگی داشته باشند در چند شب اول اجرای این روش، چندین مرتبه اتاق را ترک کرده و بار دیگر وارد اتاق شوند. ممکن است حداکثر دفعاتی که والدین وارد اتاق می شوند حتی به 300 مرتبه برسد. او معتقد است این روند باعث می شود کودک بدون احساس انزوا و ترس، به تنهایی عادت کند. او می گوید شب سوم کودک به اندازه ای آرام گرفته است که می تواند برای 5 دقیقه یا بیشتر تنها گذاشته شود.

شب پنجم ممکن است کودک سرباز بزند و بخواهد به الگوی آشنا و قدیمی خودش برای آرام و قرار گرفتن برگردد. به گفته ی وی، اگر والدین در این مرحله سماجت به خرج دهند و تسلیم کودک شوند، در اواخر هفته مشکل آرام گرفتن به طور چشمگیری بهبود می یابد و ظرف یک یا دو هفته ی دیگر، کودک از این که او را برای خوابیدن تنها می گذارند خوشحال هم خواهد شد.

از آن جا که قبل از ورود به دوره ای که کودک به آرامش دست یافته، والدین مجبور هستند هر روز عصر چندین ساعت صرف آمد و شد به اتاق کودک کنند و این روش، صبر و اراده ی بالایی را از جانب والدین می طلبد، این شیوه در صورتی مؤثر واقع می شود که مادر تا سه هفته بدون هیچ گونه دغدغه خاطر دیگر، برای اجرای این برنامه انرژی صرف کند.

همچنین ممکن است چندین هفته طول بکشد تا بهبود قابل توجهی در خواب کودک مشاهده شود. یکی از دلایل این که چرا بسیاری از والدین فکر می کنند این شیوه مفید واقع نمی شود این است که آن ها قبل از کودک نوپایشان از این شیوه خسته می شوند و تسلیم او شده و به شیوه های قدیمی خواباندن کودک متوسل می شوند.با نزدیک شدن زمان خواب، چند بار به کودک تذکر دهید، نیم ساعت قبل از خواب فعالیت را کاهش دهید.

کودک > نوپا > سبک زندگی
1396/08/28
کارشناس مامایی خانم احسانی
S s s s s s 0
o j k q

اگر مایل هستید، می توانید مطلب فوق را با دوستانتان به اشتراک بگذارید

مطالب مرتبط

اگر نظری یا سؤالی در مورد مطلب فوق دارید در بخش نظرات با ما در میان بگذارید. ما نکات شما را با دقت می خوانیم.

نام و نام خانوادگی
آدرس ایمیل
متن نظر
کد امنیتی