شما الان اینجا هستید: خانه / مجله/ کوتاهی پای کودک و دررفتگی مادرزادی مفصل ران
h 506
i 0
S 0

کوتاهی پای کودک و دررفتگی مادرزادی مفصل ران


کوتاهی پای کودک و  دررفتگی مادرزادی مفصل ران

کارشناس مامایی خانم احسانی / 19 دی 1396 ساعت 10:00

کودک > نوزاد > امور پزشکی

این عارضه معمولاً در نوزادان دختر و نوزادانی که با حالت پا زایمان طبیعی می شوند دیده می شود. بی ثباتی لگن ناشی از شکل گیری غیرعادی مفصل لگن در مراحل اولیه رشد جنین است. این بی ثباتی با رشد کودک بدتر می شود. در برخی موارد، مفصل گوی و کاسه ای لگن در فواصل معین دچار در رفتگی می شود و سر گوی مانند آن با حرکت کردن از کاسه، بیرون می لغزد. گاهی ممکن است که مفصل کاملا دچار دررفتگی شود. این بیماری معمولا بدون علامت بوده و والدین متوجه هیچ گونه ناراحتی در نوزاد نخواهند شد.

 

  • چرا کودک دچار این عارضه می شود؟

در بسیاری از موارد، دررفتگی مادرزادی لگن علت ناشناخته است. عواملی که به این بیماری کمک می کنند عبارتند از:

  • سطح پایین مایع آمنیوتیک در رحم مادر
  • وضعیت قرارگیری بریچ (هنگامی که کودک به جای اینکه از سر بدنیا بیاید با (پا) یا باسن بدنیا می آید)
  • سابقه بیماری در خانواده.
  • حد و حدود رحم هم می تواند باعث دررفتگی مادرزادی شود یا به آن کمک کند. به همین دلیل است که این بیماری در اولین حاملگی شایع تر است زیرا رحم از قبل کشیده نشده است.

 

چگونه متوجه شویم کودک مان در رفتگی مفصل ران دارد؟

تشخیص این بیماری معمولاً با اولین معاینه ی پزشک در بیمارستان انجام می شود. تعدادی از نوزادانی که همراه با این عارضه متولد می شوند هیچ گونه علائمی ندارند اما درصورتیکه کودک شما دچار علائم زیر باشد حتما به پزشک ارتوپد مراجعه کنید.

  • مهم ترین علامت این بیماری محدودیت حرکت در مفصل مبتلاست و تحرک و انعطاف کم در مفصل مبتلا دیده می شود.
  • طول متفاوت ساق پاها
  • نامساوی بودن چین خوردگی های پاها و دو طرف باسن هنگامی که پاهای کودک را می کشیم یا برای معاینه در کنار هم قرار می دهیم کوتاهی پای آسیب دیده نسبت به پای سالم دیده می شود.

  • تاخیر در رشد حرکات درشت (نشستن، سینه خیز رفتن و راه رفتن)
  • لنگ لنگان راه رفتن کودک
  • برروی انگشتان راه رفتن کودک
  • به حالت مرغابی راه رفتن کودک
  • براى تشخىص قطعى این عارضه در ماه هاى اول تولد از سونوگرافى مفاصل ران و سپس از 4 ماهگی به بعد از رادیوگرافى هاى اختصاصى لگن مى توان استفاده نمود.

 

عوارض

این بیماری در صورتی که در شیرخوارگی تشخیص داده نشود و درمان مناسب صورت نگیرد می تواند باعث عوارضی مانند:

  • کوتاهی اندام مبتلا
  • چرخش و کج شدن ستون فقرات
  • لنگیدن شدید موقع راه رفتن در بزرگسالی شود.

 

درمان

  • در این موارد باید از قنداق کردن نوزادان خودداری شود و بجای آن از 2 یا 3 کهنه که بین پاها گذارده می شود، استفاده گردد. انجام این کار سبب می شود که سر مفصل ران در استخوان لگن بیشتر فشرده شود.

 

  • در صورت عدم درمان با این روش از گچ گیری یا کرست مخصوص استفاده می شود. معمولا برای نوزادانی که دررفتگی لگن در آن ها قبل از 6 ماهگی تشخیص داده شده است، از وسیله ای به نام بریس پاولیک هارنس ( نوعی وسیله که برای حفاظت اندام بدن در برابر حرکت هایی که باعث رساندن آسیب بیشتر نشود و در اطراف اندام آسیب دیده قرار می گیرد و حرکت آن اندام را کنترل می کنند و یا شکل آن را تحت تاثیر قرار دهد) بسته به سن و شدت بیماری، نوزادان می توانند هارنس را به مدت شش تا 12 هفته بپوشند.

  • اگر درمان با پاولیک هارنس موفقیت آمیز نباشد یا دررفتگی بعد از اینکه کودک خیلی بزرگ شده و دیگر نمی تواند هارنس را بپوشد تشخیص داده شود آنگاه ممکن است به عمل جراحی نیاز باشد. جراحی تحت بیهوشی عمومی صورت می گیرد و معمولا پای کودک بعد از آن گچ گرفته می شود.

 

منابع

  • دکتر سیروس افشار
  • دانشنامه مادری

این عارضه معمولاً در نوزادان دختر و نوزادانی که با حالت پا زایمان طبیعی می شوند دیده می شود. بی ثباتی لگن ناشی از شکل گیری غیرعادی مفصل لگن در مراحل اولیه رشد جنین است. این بی ثباتی با رشد کودک بدتر می شود. در برخی موارد، مفصل گوی و کاسه ای لگن در فواصل معین دچار در رفتگی می شود و سر گوی مانند آن با حرکت کردن از کاسه، بیرون می لغزد. گاهی ممکن است که مفصل کاملا دچار دررفتگی شود. این بیماری معمولا بدون علامت بوده و والدین متوجه هیچ گونه ناراحتی در نوزاد نخواهند شد.

 

  • چرا کودک دچار این عارضه می شود؟

در بسیاری از موارد، دررفتگی مادرزادی لگن علت ناشناخته است. عواملی که به این بیماری کمک می کنند عبارتند از:

  • سطح پایین مایع آمنیوتیک در رحم مادر
  • وضعیت قرارگیری بریچ (هنگامی که کودک به جای اینکه از سر بدنیا بیاید با (پا) یا باسن بدنیا می آید)
  • سابقه بیماری در خانواده.
  • حد و حدود رحم هم می تواند باعث دررفتگی مادرزادی شود یا به آن کمک کند. به همین دلیل است که این بیماری در اولین حاملگی شایع تر است زیرا رحم از قبل کشیده نشده است.

 

چگونه متوجه شویم کودک مان در رفتگی مفصل ران دارد؟

تشخیص این بیماری معمولاً با اولین معاینه ی پزشک در بیمارستان انجام می شود. تعدادی از نوزادانی که همراه با این عارضه متولد می شوند هیچ گونه علائمی ندارند اما درصورتیکه کودک شما دچار علائم زیر باشد حتما به پزشک ارتوپد مراجعه کنید.

  • مهم ترین علامت این بیماری محدودیت حرکت در مفصل مبتلاست و تحرک و انعطاف کم در مفصل مبتلا دیده می شود.
  • طول متفاوت ساق پاها
  • نامساوی بودن چین خوردگی های پاها و دو طرف باسن هنگامی که پاهای کودک را می کشیم یا برای معاینه در کنار هم قرار می دهیم کوتاهی پای آسیب دیده نسبت به پای سالم دیده می شود.

  • تاخیر در رشد حرکات درشت (نشستن، سینه خیز رفتن و راه رفتن)
  • لنگ لنگان راه رفتن کودک
  • برروی انگشتان راه رفتن کودک
  • به حالت مرغابی راه رفتن کودک
  • براى تشخىص قطعى این عارضه در ماه هاى اول تولد از سونوگرافى مفاصل ران و سپس از 4 ماهگی به بعد از رادیوگرافى هاى اختصاصى لگن مى توان استفاده نمود.

 

عوارض

این بیماری در صورتی که در شیرخوارگی تشخیص داده نشود و درمان مناسب صورت نگیرد می تواند باعث عوارضی مانند:

  • کوتاهی اندام مبتلا
  • چرخش و کج شدن ستون فقرات
  • لنگیدن شدید موقع راه رفتن در بزرگسالی شود.

 

درمان

  • در این موارد باید از قنداق کردن نوزادان خودداری شود و بجای آن از 2 یا 3 کهنه که بین پاها گذارده می شود، استفاده گردد. انجام این کار سبب می شود که سر مفصل ران در استخوان لگن بیشتر فشرده شود.

 

  • در صورت عدم درمان با این روش از گچ گیری یا کرست مخصوص استفاده می شود. معمولا برای نوزادانی که دررفتگی لگن در آن ها قبل از 6 ماهگی تشخیص داده شده است، از وسیله ای به نام بریس پاولیک هارنس ( نوعی وسیله که برای حفاظت اندام بدن در برابر حرکت هایی که باعث رساندن آسیب بیشتر نشود و در اطراف اندام آسیب دیده قرار می گیرد و حرکت آن اندام را کنترل می کنند و یا شکل آن را تحت تاثیر قرار دهد) بسته به سن و شدت بیماری، نوزادان می توانند هارنس را به مدت شش تا 12 هفته بپوشند.

  • اگر درمان با پاولیک هارنس موفقیت آمیز نباشد یا دررفتگی بعد از اینکه کودک خیلی بزرگ شده و دیگر نمی تواند هارنس را بپوشد تشخیص داده شود آنگاه ممکن است به عمل جراحی نیاز باشد. جراحی تحت بیهوشی عمومی صورت می گیرد و معمولا پای کودک بعد از آن گچ گرفته می شود.

 

منابع

  • دکتر سیروس افشار
  • دانشنامه مادری
کودک > نوزاد > امور پزشکی
1396/10/19
کارشناس مامایی خانم احسانی
S s s s s s 0
o j k q

اگر مایل هستید، می توانید مطلب فوق را با دوستانتان به اشتراک بگذارید

مطالب مرتبط

اگر نظری یا سؤالی در مورد مطلب فوق دارید در بخش نظرات با ما در میان بگذارید. ما نکات شما را با دقت می خوانیم.

نام و نام خانوادگی
آدرس ایمیل
متن نظر
کد امنیتی