h 547
i 0
S 0

ماه سوم نوزادی

  •  رشد و تکامل نی نی کوچولو
    •  رشد اجتماعی نی نی کوچولو
    •  رشد ذهنی نی نی کوچولو
    •  رشد جابه جایی حرکتی نی نی کوچولو
    •  رشد مهارت های دستی نی نی کوچولو
  •  توصیه های مادرانه
  •  مسائل شایع نی نی کوچولو
    •  بثورات پوستی
  •  توصیه های غذایی
  •  توصیه های مذهبی و تربیتی
    •  تربیت عاطفی، ایجاد حس امنیت از نوزادی

رشد و تکامل نی نی کوچولو

رشد اجتماعی نی نی کوچولو

 

در این ماه کم کم زحمت تان کم تر می شود، او شب‌ها 6 ساعت یا بیشتر می‌خوابد و شما هم فرصت بیشتری برای خواب دارید. اما یادتان باشد که او 9 ماه در رحم شما ساعت خوابش را خودش تنظیم می‌کرده و حالا باید براساس روز و شب بخوابد. این وضعیت کار را برای او سخت خواهد کرد. بنابراین اگر او از این شیوه پیروی نمی‌کند عصبانی نشوید. او در حال تلاش است تا خودش را با ساعات خواب در شبانه روز تطبیق دهد.
اگر نیمه‌های شب صدای نق‌ نق های او را شنیدید سراسیمه از خواب بیدار نشوید. بگذارید خودش به خواب رود. یادتان باشد برنامه منظمی برای خوابش تعیین کنید.کودکان از نوزادی عادات مختلف را یاد می‌گیرند بنابراین اگر نوزادتان بخواهد زمان منظم برای خواب نداشته باشد در آینده دردسرساز می‌شود.

نی نی کوچولوی شما سرش را به طرف صدای شما می چرخاند و به شما لبخند می زند. او خشنودی خودرا با لبخند زدن، لگد زدن با پا وحرکت دادن دستانش نشان می دهد.آماده شدن برای حمام، شیرخوردن و غیره را تشخیص می دهد.
دراین مرحله بسیاری از برداشت های اولیه نی نی از جهان از طریق تغذیه، باشیشه یا سینه مادر، به دست می آیند.هنگام تغذیه مادر با نی نی تماس چشمی داشته باشد تا ضمن احساس خوشایند شیرخوردن، ارتباط اجتماعی را نیز تجربه کند.برای این منظور، مادر نی نی را نزدیک خود بگیرد، به چشمانش بنگرد و آرام با او حرف بزند.
اگر پدرو مادر با توجه، محبت، در آغوش گرفتن، آرامش بخشیدن وصداهای آرام بخش به نی نی شان پاسخ دهند او یاد می گیرد که مهربان بودن پاداش دارد. اگر به کودک
لبخند بزنند اوهم در پاسخ و به عنوان سلام لبخند می زند.

رشد ذهنی نی نی کوچولو

کودک شروع به درک بدن خود کرده و به انگشتان خود نگاه می کندو آن هارا به طور ارادی تکان می دهد. وقتی با او صحبت می کنند با واکنش‌های متنوعی مثل تکان دادن سر، لبخند زدن، حرکات دهان و صدا در آوردن، جیغ زدن و کارهای دیگر خوشحالی خود را نشان می دهدو بدن خودرا نیز با هیجان به حرکت در می آورد. شما نیز با واکنشی نمایشی و اغراق آمیز به تمام رفتارهای او پاسخ دهید.
می توانید شعرهای کودکانه برای او بخوانید. حتی می توانید از بازی‌های جسمانی ساده مانند تکان‌های ملایم، خم کردن زانو، کشیدن دست و قلقلک دادن پاها استفاده کنید.

می توانید اسباب بازی‌های کوچک و محکمی با وزن‌های مختلف و جنس‌های مختلف به او داد تا بتواند آن هارا بگیرد و دست کاری و لمس کند. بهتر است به تمام رفتارهای او اعم از حرکات، ژست‌ها و ابراز احساساتی که نشان می دهد، با حرکاتی اغراق آمیز که نشانه خوشحالی باشد، پاداش داد.

رشد جابه جایی حرکتی نی نی کوچولو

اکنون نی نی می تواند در حالت دمر، سر خودرا دائماً بالا نگه دارد و اگر اورا به حالت نشسته یا تکیه داده قرار دهید، به ندرت سرش می افتد.
بهتر است برای تقویت بیشتر عضلات گردن و شانه نی نی، گاهی که به پشت خوابیده است اورا به صورت بازی به حالت نشسته کشید.
پدر و مادر برای این که اورا تشویق کنند باید دست خودرا دراز کنند. هنگامی که به رو خوابیده است، اشیا نرم را در مقابل او قرار دهند. با این مانور او یاد می گیرد وزن خودرا روی یک دست بیندازد و دست دیگر خودرا دراز کند.
والدین با خواباندن نی نی به پشت وکشیدن آرام او به حالت نشسته، با نی نی خود بازی کنند. به چشمانش نگاه کنند و بگویند دالی. این کار را تاجایی که میل دارند تکرار کنید.

رشد مهارت های دستی نی نی کوچولو

واکنش چنگ زدن کم کم در او ازبین رفته است. او اغلب دست‌هایش را باز نگه می دارد و به آن‌ها نگاه می کند. اگر جغجغه در دست او قرار دهندآن را می گیرد و حتی چند دقیقه آن را نگه می دارد
بهتر است پدر ومادر:
برای تقویت و تکامل نحوه چنگ زدن او، جغجغه به دستش بدهند؛ و آن را چند بار تکان دهند. جنس و صدای جغجغه کنجکاوی نی نی را تحریک می کند.
در حالی که به پشت خوابیده است و می تواند دست‌هایش را ببیند، با انگشت‌هایش بازی کنند.
چیزی در اختیار او بگذارند که بتواند به آن نگاه کند ودستش را به طرف آن دراز کند. فرفره و اسباب بازی‌های مختلفی به بالای تخت او آویزان کنند یا در میان تخت یا کالسکه‌اش بگذارند تا به آن‌ها دست بزند.
کاری کنید احساس‌های مختلف را تجربه کند، مثلاً دست‌هایش را هنگام استحمام به آب بزنند و اسباب بازی‌هایی با جنس‌هایی متفاوت به اوبدهند.

نی نی شما سعی می‌کند که در این دوران حرکاتش را نظم بیشتری بدهد. اگر او قبلاً غیرارادی دست‌هایش را تکان می‌داد، اکنون می‌تواند تناسب بیشتری به حرکات دست و پایش بدهد. البته شاید شما هیچ کدام از این موارد را درک نکنید، اما او به هر حال به کارش ادامه می‌دهد و تلاش می‌کند تا بهتر جهان اطرافش را درک کند، با اینکه هنوز این مسئله کمی زود به نظر می‌رسد.
بهتر است برای اینکه روند این حرکات تناسب بیشتری به خود بگیرد شما هم دست به کار شوید و به او کمک کنید. او را  بر روی زمین بخوابانید و دست و پاهایش را همزمان با هم بالا یا پایین ببرید. این بازی به گونه‌ای باشد که دست و پا را با هم هماهنگ می‌کند. اگر نی نی را روی شکم بخوابانید او شروع می‌کند به دست و پا زدن و این تمرین خوبی است که او بتواند تا چند ماه آینده چهاردست و پا برود.
 

توصیه های مادرانه

فکر می کنید اگر به کودک خود شیر می دهید آیا باز هم احتمال حامله شدن وجود دارد؟ حتی اگر هنوز پریود هم نشده‌اید آیا باز هم این احتمال وجود دارد؟
پاسخ هر دو سؤال مثبت است. حتی اگر از لحاظ جنسی "نیمه فعال" نیز باشید احتمال باردار شدن وجود دارد. بر خلاف باور عمومی شیر دادن به کودک مانع حاملگی نمی شود و تخمک گذاری پیش از آغاز اولین پریود بعد از زایمان رخ می دهد، اما نمی توان به دقت زمان اولین تخمک گذاری را تعیین نمود. پس در صورتی که نمی خواهید برای نی نی خود یک برادر یا خواهر همسن بیاورید بهتر است اقدامات جلوگیری از بارداری را به کار گیرید!
پزشک شما می تواند گزینه‌های مختلف را برای شما توضیح دهد اما در اینجا چند مطلب قابل ملاحظه را مطرح می کنیم:
شما قبل از حاملگی از چه روشی برای جلوگیری از بارداری استفاده می کردید؟ ممکن است نتوانید از همان روش قدیمی استفاده کنید. اگر قبلاً از "دیافراگم" (یکی از وسایل جلوگیری از بارداری که در واژن قرار داده می شود و می تواند اسپرم‌ها را از بین ببرد) استفاده می کردید، قبل از استفاده مجدد آن را بررسی کرده و با وضعیت جدید خود مطابقت دهید، زیرا ممکن است اندام شما در اثر زایمان تغییر کرده باشد.
اگر شما از پیش از حاملگی از روش های هورمونی (قرص، چسب‌های پوستی یا حلقه داخل واژن) برای جلوگیری از بارداری استفاده می کردید و اکنون به کودک خود شیر می دهید نباید استفاده از این روش را مجدداً شروع کنید، زیرا این هورمون ها ممکن است بر مقدار و یا کیفیت شیر شما تأثیر بگذارند. خانم‌هایی که به فرزند خود شیر می دهند به قرص‌هایی با فرمول و ترکیب متفاوت نیاز دارند؛ مثلاً قرص‌هایی که فقط پروژسترون داشته باشند. (قرص شیردهی یا لاینسترول).
آیا به استفاده از کاندوم فکر کرده‌اید؟ استفاده از کاندوم می تواند گزینه مناسبی برای خانم‌هایی باشد که به کودک خود شیر می دهند زیرا بر شیردهی آنها هیچ تاثیری نمی گذارد.

مسائل شایع نی نی کوچولو

بثورات پوستی

یکی از شایع‌ترین مشکلات مادران بثورات پوستی ناشی از پوشک است. درواقع بثورات پوشک شایع‌ترین بثورات نوزادان به شمار می آید. این مسئله چندان جدی نیست ولی برای نی نی کوچولو به شدت آزار دهنده است. این بثورات رنگ قرمز روشن دارند. سطح پوست شبیه پوست سوخته است و فقط محدود به منطقه پوشک است. این بثورات به علت آزردگی شیمیایی پوست بر اثر تماس با ادرار و مدفوع ایجاد می شود. عوض کردن به موقع نوزاد و باز گذاشتن او برای اینکه موضع هوا بخورد به پیشگیری از بثورات پوشک کمک می کند.
گاهی این موضع با قارچ (کاندیدا) عفونت می یابد که نشانه بارز این نوع عفونت، ضایعاتی است به شکل نقاط کوچک قرمز رنگ که از ناحیه اصلی بثورات فاصله دارند و بثورات ماهواره‌ای نامیده می شوند.
معمولاً چین‌های پوستی (مثل چین‌های باسن و بالای پا) دچار بثورات پوشک نمی شوند ولی دچار عفونت قارچی می شوند.
هرچند ممکن است برای درمان عفونت قارچی به تجویز دارو توسط پزشک نیاز باشد، این عفونت‌ها اغلب به داروهای خانگی که بدون نسخه قابل تهیه هستند، پاسخ می دهد. اگر بثورات پوشک پس از 4-3 روز درمان بهبود نیابد، باید به پزشک خود مراجعه کنید.

توصیه‌های خانگی:

  •  بثورات پوشک به دلیل تماس پوست با ادرار یا مدفوع ایجاد می شود. بازگذاشتن بچه روی یک زیرانداز پلاستیکی روی تخت یا زمین برای قرار گرفتن در معرض هوا، می تواند خیلی مفید باشد. عوض کردن مرتب پوشک به دلیل این که پوست در معرض ادرار و مدفوع به مدت کم قرار می گیرد، بسیار مهم است.
  •  کرم‌های محافظ (اکسید زینگ، وازلین) در کاهش تماس پوست با ادرار و مدفوع بسیار کمک کننده‌اند. باید ورقه‌ای ضخیم از این کرم‌ها روی پوست بماند.
  •  رژیم غذایی معمولاً باعث بثورات پوشک نمی شود، ولی به نظر می رسد در بعضی کودکان با خوردن غذاهای خاصی بثورات پوشک ایجاد شود. اگر متوجه چنین وضعی برای فرزند خود شدید، از آن غذا پرهیز کنید.
  •  بعضی بچه‌ها به دستمال‌های مرطوب موجود در بازار، پوشک‌های یک بار مصرف یا صابون‌های رختشویی حساسیت دارند. این ممکن است به بثورات ناشی از آزردگی منجر شود که با بثورات پوشک واقعی متفاوت است. آب گرم و صابون ملایم بهترین مواد برای تمیز کردن ناحیه پوشکی است. از محصولاتی که باعث تحریک پوستی می شوند، استفاده نکنید.
  •  از پوشک‌هایی با سایز بزرگتر تا زمان بهبود استفاده کنید.
  • در موارد زیر به پزشک مراجعه کنید:
  •  فرزندتان تب بیش از 5/37 درجه سانتی گراد زیر بغل دارد.
  •  بثورات جای دیگری هم وجود دارد.
  •  کودکتان ناخوش است.
  •  ضایعات تاولی است.
  •  ضایعات ترشحات چرکی دارد.
  •  ضایعات بیش از 3 تا 4 روز طول کشیده است.

توصیه های غذایی

شیر خوار شما تا پایان 6 ماهگی (حداقل تا پایان 4 ماهگی) نیازی به غذای کمکی ندارد و در صورتی که شما در این مورد عجله کنید مضراتی نیز به دنبال خواهد داشت.
مشکلات زود شروع کردن غذای کمکی:
در ماه‌های اول زندگی قدرت دفاعی دستگاه گوارش شیر خوار در برابر عوامل بیماری زا کمتر است و در نتیجه سریع‌تر به اسهال و عفونت‌های خطرناک دچار می شود.
در ماه‌های اول زندگی مقدار و فعالیت آنزیم‌های لوزالمعده و املاح صفراوی برای هضم غذای کمکی ناکافی است.
مولکول‌های درشت مواد غذایی به راحتی از منافذ دستگاه گوارش شیر خوار عبور می کنند و احتمال بروز حساسیت در اورا افزایش می دهند.
حرکت نا خودآگاه زبان باعث بیرون راندن غذا از دهان می شود.
حرکات جانبی زبان، که غذا را برای جویدن به سوی دندان‌ها هدایت می کند تنها بین هشت تا دوازده ماهگی ظاهر می شوند.
توانایی کلیه‌ها برای دفع مواد زائد محدود است.
شروع غذای کمکی قبل از پایان شش ماهگی نه تنها موجب رشد بهتر شیر خوار نمی گردد، بلکه اغلب منجر به کندی رشد می گردد.

توصیه های مذهبی و تربیتی

تربیت عاطفی، ایجاد حس امنیت از نوزادی

سال های اولیه زندگی برای رشد شخصیت انسان اهمیت زیادی دارد و فرزندان، احترام، عدالت، عشق، امنیت و مسئولیت را کاملاً درک می کنند.
بنابراین این دوران بیشترین فرصت را برای رشد مثبت شخصیت فرد فراهم می آورد و محبت دو طرفه مطلوب تری را می تواند میان والدین و فرزندان شکل دهد.
بر اساس همین تعاملات هم هست که شخصیت فرزند شکل می گیرد. از طریق تعامل های خانوادگی کودک، منش و شیوه های سازگار شدن با جامعه را فرا می گیرد. در فرآیند رشد شخصیت، کودک در رابطه خود با والدین وابستگی خاصی را تجربه می کند که این وابستگی زمینه ای را برای دلبستگی های آینده کودک در دوران بعدی زندگی به خصوص اوایل بزرگسالی ایجاد می کند.
والدین با تقویت محبت و ارضای به موقع نیازهای کودک، می توانند در سلامت روان امر در دوران بعدی زندگی تأثیر بگذارند. ارتباط کودک و والد در دوران اولیه کودکی به اندازه ای با اهمیت است که نداشتن رابطه مطلوب، عواقب خطرناکی را برای فرد به دنبال دارد؛ به گونه ای که در بزرگسالی نمی تواند دنیا را در شرایط واقعی درک کند و تنها بر خود تمرکز می کند و نمی تواند با دیگران رابطه داشته باشد.

نوزاد، طلای خالص معنوی است. ارج نهادن به معصومیت او، طریقه یافتن راهی برای بازگشت به معصومیت خودمان است. پس در واقع، این پدر و مادر است که کنار پای نوزادش زانو می زند. علقه معنوی با نوزاد، از طریق تماس و در آغوش گرفتن و مصون نگاه داشتن او از آسیب، و از راه بازی و توجه کردن ایجاد می شود. بدون این واکنش های ابتدایی از جانب محیط، این موجود زنده نمی تواند رشد کند و بشکفد و بی تردید همچون گلی محروم از نور آفتاب، خواهد پژمرد.

از دوره نوزادی و شیرخوراگی باید به جنبه های عاطفی کودک توجه کرد.
زندگی عاطفی که ابتدا در احساس آسایش و عدم آسایش خلاصه می شود از حدود سه چهار ماهگی، به صورت عواطف مشخصی درمی آید. قبل از هر چیز ترس، سپس خشم و نیز شادی که نمایه آن لبخند زدن و خندیدن است ظاهر می شود.
حضور مادر نه تنها در رشد عاطفی کودک بلکه در رشد بدنی و عقلی او نیز تأثیر به سزایی دارد.
ارتباط پیوسته مادر با طفل، نخستین عاملی است که امنیت خاطر کودک را تأمین می کند. امنیت خاطر کودک محصول این احساس است که به موقع از حمایت و پشتیبانی مادر برخوردار می شود و چنانچه او از این حمایت محروم شود امنیت خاطر او به خطر می افتد و بر اثر آن، روحیه استقلال طلبی و حادثه جویی را از دست می دهد؛ لذا در برخی از اخبار و روایات لزوم تأمین امنیت کودک به مادران توصیه شده و پاداش های عظیم برای این کار معین گردیده است.

کودکان در سنین اول زندگی باید آزاد باشند. اگر محیط خانواده در این دوره سرد و خشن باشد و کودکان از آزادی و آسایش لازم محروم باشند این وضع در رشد عاطفی و اجتماعی آنان تأثیر می گذارد؛ به گونه ای که در دوره های بعدی با دیگران همکاری و محبت نخواهند داشت.

احساس ایمنی در بزرگسالی ریشه در دوران پیش از دوسالگی دارد.
افتادن در دوره نوپایی به معنای شکست خوردن نیست. صدمه دیدن به این معنا نیست که جهان جای خطرناکی است. صدمه دیدن راه طبیعت است تا که به کودک، حد و مرزها را نشان دهد.
وقتی والدین روند طبیعی آموزش را تحریف می کنند، ثمره اش احساس دردی روانی است که مراد، طبیعت نبوده است. اگر کودک، صدمه دیدن را با ضعف و بی کفایتی یا در معرض خطر و تهدید بودن هم معنا بداند، فضایی برای بالندگی معنوی درونی باقی نمی ماند. زیرا بدون احساس ایمنی، جهان همواره دور از دسترس می ماند. و شخص می کوشد تا در این جهان احساس ایمنی کند. حال آنکه بدون غلبه بر تأثیرات حک شده در دوران کودکی نمی توان به امنیت رسید.

احساس وابستگی
نوزاد، موجود بسیار ناتوانی است که بدون حمایت دیگران نمی تواند زنده بماند و پرورش یابد. او موجود محتاجی است که نیازمندی هایش را باید دیگران برطرف سازند. پیش از تولد که در رحم مادر زندگی می کرد، جای گرم و نرمی داشت و غذا و حرارتش را مادر تهیه می کرد و او آرام و راحت در گوشه ای خفته بود و اصلاً به نیازمندی هایش توجه نداشت. اما وقتی که به دنیا آمد، احساس نیازمندی می کند. شاید نخستین احساس نوزاد، احساس سرما و بعد از آن احساس گرسنگی باشد. برای اولین بار درک می کند که برای تأمین حرارت و غذا به دیگری نیازمند است. در این مرحله از وجود، کسی را نمی شناسد. نیازمندی خود را فطرتاً درک می کند و به سوی یک قدرت مطلق و ناشناخت های که نیازمندی هایش را برطرف می سازد، توجه دارد و خود را به آن قدرت مطلق وابسته می داند و از او انتظار دارد که نیازمندی هایش را برطرف سازد. کودک از همان آغاز زندگی، احساس وابستگی و تعلق می کند و این احساس، در تمام مراحل زندگی او باقی خواهد ماند. اگر گرسنه یا تشنه شود، برای جلب توجه دیگران گریه می کند، به سینه مادر می چسبد و از نغمه ها و نوازش های او احساس آرامش می کند. اگر درد یا ناراحتی داشته باشد یا بترسد و یا احساس خطر کند، به دامن مادر پناه می برد.

همین احساس وابستگی و نیاز است که بعدها به صورت تقلید از دیگران که یک وابستگی روانی است، نمودار می گردد و کودک، اخلاق و رفتار خود را از روی اخلاق و رفتار اطرافیانش قالب ریزی می کند. همین احساس تعلق است که بعداً به صورت بازی های اجتماعی و همکاری با گروه و دوست گیری خودنمایی می کند. علاقه به همسر و فرزند و فداکاری و وفاداری به آنها نیز از همین احساس سرچشمه می گیرد. تمایل به اجتماع و روح همکاری و تعاون نیز نموداری از همین احساس است. بنابراین، احساس وابستگی را نمی توان کوچک و ناچیز شمرد، بلکه وسیله پرارزشی برای شخصیت سازی و تربیت اخلاقی و اجتماعی کودک است.
اگر احساس تعلق و وابستگی به طور صحیح رهبری و ارضاء شود، کودک احساس آرامش و دلگرمی می کند و با اعتماد و خوش بین می شود. روح امیدواری و توکل در دلش زنده می ماند. به دیگران خوش بین می شود و به زندگی اجتماعی و تعاون و همکاری گرایش پیدا می کند. مردم را دوست می دارد و به همکاری آنان امیدوار می گردد. وقتی به اجتماع خوش بین شود، با آنان همکاری و برایشان فداکاری می کند. افراد اجتماع نیز وقتی او را خیرخواه و خدمتگزار شناختند، به او اظهار علاقه می نمایند.
برعکس، اگر این احساس گران مایه سرکوفته شد و به طور صحیح مورد استفاده قرار نگرفت، زندگی اجتماعی کودک را از مسیر درستی که خدا برایش مقرر فرموده منحرف خواهد ساخت. روان پزشکان عقیده دارند که بسیاری از ترس ها و دلهره ها، بی اعتمادی ها و بدبینی ها، خجلت ها و گوشه گیری ها، افسردگی و اضطراب ها و حتی خودکشی ها و جنایت ها، از حوادث دوران کودکی سرچشمه می گیرد.
اگر می خواهید احساس وابستگی کودک را به خوبی ارضاء کنید، همواره بهترین پشتیبان او باشید و هنگام گرسنگی، غذایش بدهید و وسیله آسایش و راحتی او را فراهم سازید.
اگر درد یا ناراحتی پیدا کرد، فوراً به دادش برسید. خواب و خوراکش را مرتب سازید؛ به طوری که هیچ گونه نگرانی نداشته باشد و احساس آرامش کند.

نوزاد را کتک نزنید. او کسی را نمی شناسد و تنها نیازمندی خویش را درک می کند و به یک قدرت ناشناخته ای اتکا دارد و با زبان گریه به او پناه می برد و اظهار نیاز می کند. شما با کتک زدن او را مأیوس و بدبین نگردانید.
در همه حال یار و پشتیبان کودک باشید. اگر میل دارد کاری را انجام دهد و نمی تواند، کمکش کنید. با نوازش و اظهار محبت دل گرمش سازید. در مواقع لازم از او حمایت و طرفداری کنید. اگر نگرانی دارد و احساس عدم امنیت می کند، اسباب نگرانی اش را برطرف سازید و او را خاطر جمع گردانید.
هیچ گاه او را تهدید نکنید که «می روم و تو را همین جا می گذارم»، زیرا همین تهدید ممکن است در روحش اثر بدی بگذارد و او را نگران و پریشان سازد. بچه دوست دارد که محبوب پدر و مادر و دیگران باشد و از اینکه او را دوست نداشته باشند، جداً نگران است. او همواره سعی دارد که علاقه و محبت آنها را حفظ کند. بعضی از پدر و مادرها از این وسیله استفاده می کنند و کودک را تهدید می نمایند که اگر فلان کار را انجام ندهی، دیگر تو را دوست ندارم. اما شما از این حربه استفاده نکنید، زیرا این قبیل تهدیدها ممکن است به تدریج آثار بدی در روح کودک بگذارد و اعتماد و آرامش را از او بگیرد واسباب ضعف اعصاب و اضطراب درونی او را فراهم سازد. اگر گریه می کند و یا داد می زند، نمی خواهد با گریستن شما را ناراحت سازد، بلکه می خواهد توجه شما را جلب کند تا به فریادش برسید. با صبر و درایت علل ناراحتی او را پیدا کنید و برطرف سازید تا آرام گردد. اگر برای گریستن او را تهدید کنید و یا کتک بزنید، ممکن است خاموش گردد، اما چه خاموشی ای، یک خاموشی اضطراب آمیز مأیوسانه بسیار خطرناکی که ممکن است آینده اش را دگرگون سازد.
 

کودک > ۳۶۵روز سال اول > سه ماهگی
1396/02/03
کارشناس مامایی خانم ناصری
S s s s s s 0
o j k q

اگر مایل هستید، می توانید مطلب فوق را با دوستانتان به اشتراک بگذارید

مطالب مرتبط

اگر نظری یا سؤالی در مورد مطلب فوق دارید در بخش نظرات با ما در میان بگذارید. ما نکات شما را با دقت می خوانیم.

نام و نام خانوادگی
آدرس ایمیل
متن نظر
کد امنیتی