h 1232
i 0
S 0

ماه دهم نوزادی

  •  رشد و تکامل نی نی کوچولو
    •  رشد ذهنی نی نی کوچولو
    •  رشد جابه جایی حرکتی نی نی کوچولو
    •  رشد مهارت های دستی نی نی کوچولو
  •  توصیه های مادرانه
  •  مسائل شایع نی نی کوچولو
    •  بیضه نزول نکرده
  •  توصیه های غذایی
  •  توصیه های مذهبی و تربیتی
    •  بداخلاقی والدین و تربیت فرزندان

رشد و تکامل نی نی کوچولو

رشد ذهنی نی نی کوچولو


نی نی کوچولوی شما در حال آشنا شدن با کارهای روزمره است. مثلا بای بای کردن و جلو آوردن پایش برای جوراب پوشیدن.
او می داند عروسک چیست و آن را نوازش می کند.
او بعضی از آیات قرآن و اشعار کودکانه که قبلا برای او تکرار شده است را می شناسد.
به دنبال اسباب بازی اش گوشه و کنار را می گردد و اگر پرسید: «بابا کجاست؟» به دنبال پدرش می گردد.
در این مرحله توصیه می شود والدین:
اسباب بازی هایی که صدا تولید می کنند، مانند بوق و زنگوله در اختیار او بگذارند.
یک عروسک نرم شبیه بچه به اوبدهند و نحوه پوشاندن لباس به آن و در آوردن لباس را به او نشان دهند.
گذاشتن اشیا در داخل ظروف و خارج کردن آن ها را به او نشان دهند.
بازی های انداختن و برداشتن اشیا، قایم باشک با اسباب بازی (برای تقویت حافظه او) و دالی بازی را انجام دهند.کم کم با هم کتاب تماشا کنند. کتاب های کودکانه با جلد نرم با تصاویر خوش رنگ و بزرگ انتخاب کنند و هرروز وقت آرامی را مثل وقت خواب برای مطالعه کردن در نظر بگیرند.

رشد جابه جایی حرکتی نی نی کوچولو

در این سن کودک حرکت می کند و مقدار کمی روی دست ها و زانوهایش به جلو می رود. او می تواند خود را بالا بکشد و از تغییر وضعیت خود از حالت نشسته به خوابیده لذت می برد. عضلات جانبی تنه او در حال قوی شدن هستند و کم کم در حالت نشسته، تنه خودرا به اطراف می چرخاند.
در این مرحله توصیه می شود پدر و مادر:
انگشتان خودرا به او بدهند طوری که بتواند خودرا بالا بکشد و بنشیند یا سر پا بایستد. او از موفقیت خود هیجان زده و خوشحال می شود و باید حسابی او را تشویق کنند.
برای اینکه قدم برداشتن را به او یاد دهند، همان طور که ایستاده است یکی از زانوهایش را خم کنند و پایش را از کف اتاق بلند کنند. وقتی این کار را کرد به او بگویند «آفرین عزیزم ».
برای این که او را وادار به چرخیدن کنند، یک اسباب بازی پشت سر او بگذارند. هنگامی که به پشت می چرخد نگهش دارند تا نیفتد.
اورا تشویق کنند چهار دست و پا به طرف آن ها بیاید. کودک را چهار دست و پا بگذارند و کمی دور تر بنشینند. دست های شان را دراز کنند، او را صدا بزنند، یا اسباب بازی خوش رنگی به او نشان دهند، تا به طرف آن ها بیاید.

رشد مهارت های دستی نی نی کوچولو

کودک می تواند شی کوچکی را با کنار هم آوردن انگشتان شست و سبابه از زمین بردارد، که پیشرفت بزرگی است. او انگشت سبابه اش را به طرف اشیا می برد و می تواند عمدا چیزی را رها کند. او تقریبا قادر است برجی با دو مکعب بسازد و فعالانه اسباب بازی های صدادار را بررسی می کند. مثلا با زبانه داخل زنگوله بازی می کند.
دراین مرحله پدر و مادر:
با قرار دادن  اسباب بازی های متعدد در چنگ کودک که بتواند آن هارا رها کند، با او رها کردن چیز هارا تمرین کنند. در صورت تمایل آن هارا به اطراف روروئک او ببندند و هنگامی که چیزی را رها می کند، با ابراز خرسندی تشویقش کنند.
اورا تشویق کنند یک توپ را به اطراف بغلتاند. وقتی نشسته است آن را به طرف وسط پاهای او بغلتانند تا بتواند آن را بگیرد.
به او نشان دهند چگونه چیزهای کوچک را داخل یک ظرف بگذارد یا از آن بیرون آورد. وقتی کودک از آن ها تقلید کرد، خرسندی خود را نشان دهند. 

توصیه های مادرانه

اگر کودک تان راه افتاده، باید شاهد زمین خوردن‌های مکرر او باشید. اما یک نکته را فراموش نکنید. سعی کنید در هنگامی که کودک تان اولین قدم‌هایش را تجربه می‌کند فقط از نزدیک مراقبش باشید، اما بلند شدن را به خودش واگذار کنید. اینگونه او معنای استقلال را می‌فهمد. اگر قرار باشد با هر زمین خوردن شما بلندش کنید. او بیش از بیش به شما وابسته می‌شود و ممکن است نتواند در امور دیگر به استقلال برسد. برای قدم‌هایی که بر می‌دارد تشویقش کنید و دست بلندی برایش بزنید.
او موسیقی را دوست دارد و واکنش‌های جالبی را از خودش نشان می‌دهد. او حتی با شنیدن پیام بازرگانی ویژه کودکان ممکن است شروع به دست زدن کند و کمی برقصد. البته او نمی‌تواند رقصی همانند بزرگسالان داشته باشد. فقط شروع می‌کند به تکان دادن خودش و خنده روی صورتش نقش می‌بندد. بنابراین کودکان را از شنیدن موسیقی منع نکنید.
سعی کنید برای او موسیقی‌های کودکانه بگذارید تا متناسب با سنش موسیقی گوش دهد. کودکان در این سنین از شنیدن موسیقی‌های تند و بلند خسته می‌شوند. حتی می‌توانید خودتان برایش آهنگ بخوانید. کودکان از شنیدن ترانه‌هایی که مادر برایشان می‌خوانند لذت می‌برند.
از این ماه به بعد کودک شما مهارت بیشتر در جویدن پیدا می‌کند و می‌توانید غذای سفت‌تری به او بدهید.
کودک شما در این دوران دوست دارد دور و اطرافش شلوغ باشد، او از این شلوغی لذت می‌برد. او دوست دارد در زندگی خانوادگی مشارکت داشته باشد و غش غش بخندند و در صورتی که خانواده او را تشویق کنند خنده را دوباره از سر می‌گیرد.

مسائل شایع نی نی کوچولو

بیضه نزول نکرده

بیضه‌ها در دوران جنینی داخل شکم جنین تکامل می‌یابند و با افزایش سن، از مسیر مشخص پایین می‌آیند و داخل کیسه بیضه قرار می‌گیرند. مسیر نزول بیضه، کانال یا مجرایی است که در کشاله ران قرار دارد. اگر پایین‌آمدن بیضه در هر قسمت از مسیر طبیعی متوقف شود، به آن «عدم نزول بیضه» یا «بیضه نزول‌نکرده» می‌گویند، ولی اگر بیضه از مسیر طبیعی خود خارج و نزول آن متوقف شود، به آن «بیضه نابجا» گفته می‌شود. «بیضه نزول‌نکرده»، یکی از شایع‌ترین اختلالات مادرزادی است که پسر بچه‌ ها را گرفتار می‌كند و از هنگام تولد نوزاد وجود دارد. فقط پزشك متخصص با معاینه کودک می‌تواند آن را تشخیص دهد. گاهی بیضه نزول نكرده را می‌توان در قسمت تحتانی شکم و در ناحیه کشاله ران لمس کرد. اصطلاح دیگری به نام «بیضه‌های بالا کشیده شده» وجود دارد که در آن بیضه در بالا و ابتدای کیسه بیضه قرار می‌گیرد و نباید آن را با عدم نزول بیضه اشتباه گرفت. هوای سرد باعث بالا کشیده‌شدن بیضه‌ها می‌شود، بنابراین کودک را نباید در هوای سرد معاینه کرد. بیضه‌های بالاکشیده شده را می‌توان با دست و به اصطلاح دوشیدن، پایین آورد و داخل کیسه قرار داد. گاهی هم نوزاد هنگام تولد دچار بیضه‌های نزول کرده نیست و بیضه‌ها در محل طبیعی خود قرار دارند، ولی بعد یک یا هر دو بیضه، به طرف عقب و بالا حرکت می‌كنند و در ناحیه کشاله ران قرار می‌گیرند. به این حالت، «عدم نزول بیضه اکتسابی» گفته می‌شود و در سنین 10-1 سالگی اتفاق می‌افتد. بیضه‌ها به‌وسیله طنابی که در آن عروق بیضه قرار دارند، داخل کیسه قرار می‌گیرند. با رشد کودک، این طناب نیز باید بزرگ شود ولی اگر میزان بزرگ شدن طناب بیضه از بزرگ شدن جسم کودک عقب بماند، باعث بروز «عدم نزول بیضه اکتسابی» خواهد شد. طناب بیضه که کوتاه باقی مانده است، بیضه را به طرف بالا و داخل کشاله ران می‌کشد. گاهی وقتی بیضه در محل طبیعی خود لمس نمی‌شود، دلیل حتمی عدم نزول بیضه نیست. در این کودکان ممکن است بیضه یک یا هر دو طرف به‌طور مادرزادی تشکیل نشده باشند. در 5 درصد موارد فقدان کامل بیضه وجود دارد. علت آن قطع جریان خون بیضه داخل رحم و از بین رفتن بیضه است. فقدان بیضه می‌تواند همراه با سایر اختلالات مادرزادی در سیستم ادراری باشد.
بیضه نزول نکرده را می‌توان به 2 روش جراحی و هورمون‌درمانی درمان كرد. بهترین نوع درمان، عمل جراحی است. در این روش محل بیضه داخل شکم یا کشاله ران مشخص و سعی می‌شود آن را در محل طبیعی خود قرار داد. پایین‌آوردن بیضه‌هایی که داخل شکم قرار دارند، تا انتهای کیسه بیضه به دلیل کوتاه‌ بودن طناب بیضوی، امکان‌پذیر نیست ولی می‌توان بیضه را از داخل شکم بیرون آورد و مثلا در قسمت فوقانی کیسه بیضه ثابت کرد. به این ترتیب بیضه هم از محیط گرم شکم خارج می‌شود و هم به آسانی برای معاینه‌های بعدی در دسترس قرار می‌گیرد. در روش هورمون‌درمانی نیز با تزریق یك آمپول، بیضه به طرف پایین حركت می‌كند. هورمون‌درمانی، زمانی اثر بهتری دارد که بیضه نزدیک به محل طبیعی خود قرار گیرد مثلا در قسمت فوقانی کیسه بیضه.

بیضه‌ای که زمان تولد در محل طبیعی قرار ندارد، اغلب در 6 ماه اول زندگی پایین می‌آید و در محل طبیعی قرار می‌گیرد، بنابراین بهتر است قبل از تصمیم به جراحی، تا پایان 6 ماهگی صبر شود. اگر در پایان 6 ماهگی بیضه را لمس نکنیم یا بیضه خیلی بالا قرار گرفته باشد، بعید است که بدون درمان پایین بیاید و در محل طبیعی قرار گیرد. گاهی بیضه‌ها به‌شدت آسیب می‌بیند و به دلیل پیچ خوردن طناب بیضه داخل رحم مادر، تقریبا از بین می‌روند. در این موارد باید بیضه‌ها را درآورد ولی نباید داخل کیسه بیضه قرار داد.
 

توصیه های غذایی

هنگامی که شیر خوار به این سن می رسد، می توان به سوپ او حبوبات را نیزاضافه کرد. تغذیه حبوبات به طور معمول از عدس و ماش، که هضم آسان تری دارند، شروع می شود. در افزودن حبوبات به این نکات توجه کنید:
1. در صورت امکان به جای عدس یا ماش از جوانه های آن ها برای افزودن به محتویات سوپ استفاده شود.
2. سایر حبوبات مثل لوبیا چیتی و لوبیا قرمز را خیسانده، سپس پوست شان را جدا کرده و بعد از پختن به سوپ اضافه شوند. این کار سبب می شود میزان نفخ آوری آن ها کاهش یابد.
3. هر سه روز یک بار نوع حبوبات تغییر کند.
4. اگر از آرد حبوبات استفاده می شود، یک قاشق مربا خوری کافی است.
5. اگر نوزاد به صورت طبیعی افزایش وزن ندارد، هر بار که برای او سوپ تهیه می شود، یک قاشق مربا خوری کره یا روغن مایع به غذای او افزوده شود.
کودک هم چنان که به نخستین سالگرد تولد خود نزدیک می شود، گستره وسیع تری از غذاها راتجربه می کند و کم کم از وابستگی به شیر به سمت غذاهای بزرگسالان کشیده می شود. حس استقلال رو به افزایش او به شکل تغییر تدریجی از خورنده ای غیر فعال به خورنده ای فعال ظاهر می شود. بنابر این از اینکه برای غذا خوردن مستقل تلاش می کند، لذت می برد. این امر ممکن است ازدید مادر کثیف کاری به نظر بیاید. اما مهم است که به کودکان خردسال این آزادی داده شود که با غذا به بازی و کاوش بپردازند.

توصیه های مذهبی و تربیتی

بداخلاقی والدین و تربیت فرزندان

بدزبانی و دشنام و خشم و کینه و جدل و تکبر و تعصب و عجب و طعنه مانند تیرهای زهرآلودی است که جان والدین و نیز کودکان را مسموم می کند. اسلام هم در این باره آیات و روایاتی فراوان دارد. امام زین العابدین می فرماید:
«پروردگارا، هر چه را شیطان در خاطرم وسوسه افکند از من دور گردان، از آرزوهای دور و دراز و بی جا و بدگمانی و حسد، و این همه را مایه یاد عظمت خودت و اندیشه در توانایی ات و تدبیر در برابر دشمنانت گردان. خداوندا، به جای سخنان دشنام یا هرزه و فحش و بدگویی و یا گواهی به ناحق و خلاف و غیبت مؤمن غائب یا دشنام مسلمان حاضر و هر چه مانند آن است، ستایش خود را بر زبانم جاری گردان.» (1)

اگر والدین به این صفات زشت مبتلا باشند، در کودکانشان هم اثر خواهند گذاشت و آنان را نیز مبتلا خواهند کرد. امیرمؤمنان (ع) فرموده است:
«شدت خشم، درستی گفتار را تغییر می دهد و شالوده استدلال و دلیل را از بین می برد و دانایی و فهم را پراکنده می نماید.» (2)

امام صادق (ع) نیز فرموده است:
«خشم ناکی کلید تمام بدی هاست.» (3)

این است که سرآغاز همه خیرات و برکات در تربیت فرزند، دارا نبودن والدین به این صفات شیطانی است. جملاتی که در ذیل می آید نمونه ای از طعنه ها و ناسزاهایی است که گاهی از برخی والدین شنیده می شود: چند مرتبه باید یک حرف را برایت تکرار کنم؟ چرا گوش نمی دهی؟ تو بی ادبی! مگر دیوانه شده ای؟ احمق! من می دانم عاقبت تو به کجا می رسد!
این سخنان گوش خراش و کر کننده والدین بی اطلاع، سبب انتقام کشی و تلافی جویی فرزندان در مقابل والدین خواهد شد. نباید افکار فرزندان را به اغتشاش کشید و توانایی ارتباط و مراوده آنان را از بین برد. نیش زبان برنده و تیر در تربیت اطفال جایی ندارد.

با توجه به مطالب ذکر شده؛ در یک بیان کلی می توان گفت والدین بایستی:

1. خانه و خانواده را برای فرزندان، محلی امن و پناهگاهی مستحکم سازند. به خصوص در حضور آنان به یکدیگر احترام بگذارند و از اشتباهات و خطاهای یکدیگر چشم بپوشند. به مشاجره نپردازند و عیوب یکدیگر را بازگو نکنند.
2. به فرزندان خود احترام بگذارند و به آنان کمک کنند تا نواقص خود را رفع کنند. نصایح و تذکرات خود را با استدلال و منطق و در خلوت با آنان در میان نهند. هرگز در حضور دیگران به خصوص همسالان به پند و اندرز دادن نپردازند، در ضمن سخنی به آنان نگویند که خود به آن عمل نمی کنند.
3. با فرزندان خود صحبت کرده و به سخنان آنان نیز گوش فرا دهند. به آنان توجه کنند و زمینه ای را ایجاد کنند تا نوجوانان و جوانان حرف ها و رازهای خود را برایشان بازگو کنند. والدین را غمخوار و یار خیرخواه خود بدانند نه کسانی که با خشونت و تحمیل تصمیمات خود، با آنان رفتار می کنند.
4. نوجوانان و جوانان را از محبت سیراب کنند تا آنان به هر آشنا و بیگانه ای روی نیاورند، به سوی افراد فاسد و اماکن فساد کشیده نشوند؛ چرا که بسیاری از انحرافات به خاطر کمبود محبت ها است.
5. نوجوانان و جوانان خود را به خاطر ضعف هایی که دارند، تحقیر نکنند و آنان را با هم سن و سالان خود مقایسه نکرده و صفات نیکوی ایشان را به رُخشان نکشند.
6. بیش از حد توان و ظرفیت از فرزندانشان انتظار و توقع نداشته باشند و با درک دنیای آنان به هر مقدار که تلاش می کنند، از ایشان قدردانی کنند.
7. به نوجوانان و جوانان بیاموزند که از مشکلات نباید گریخت، بلکه راه های مبارزه با مشکلات و راه حل آنها را به فرزندان خود آموزش بدهند.
8. فرزندان خود را در مضیقه شدید مالی قرار ندهند و آنها را بدون کمک رها نکنند. در این دوره زندگی از آنان حمایت کنند و امکانات و آموزش لازم را برای کسب درآمد در اختیار آنان قرار دهند و در حد امکان ضمن تحصیل ایشان، حرف هایی نیز به آنها بیاموزند.
9. پس از بلوغ، امکانات ازدواج را هر چه زودتر برای فرزندان فراهم کنند تا به فساد چشم، دل و عمل مبتلا نگردند.
10. روح مذهب و معنویت را در فرزندان تقویت کنند و ارزش های انسانی، مذهبی و اخلاقی را با ایمان و اعتقاد به مبانی الهی به طور صحیح در آنان ایجاد کنند.
11. به فرزندان خود مسئولیت های مختلف زندگی را واگذار کنند تا آنها اهل تفکر و کار و سازندگی شوند.
12. بدانند که جوان در صدد است راه مستقلی برای خود انتخاب کند. در نتیجه، عاقلانه نیست که الگوهای بزرگسالی خود را بر او تحمیل کنند، بلکه باید متناسب با تفاوت های فردی، او را در رشد کردن آزاد بگذارند. انتخاب الگوها، به جای آن که از خارج و بازور انجام پذیرد، بهتر است درونی و آزادانه باشد.
13. به فرزندان خود کمک کنند تا درباره دوست، درست بیندیشند و باادب و نزاکت، حالت عصبی و طغیان احساسات آنها را فرو نشانند. اشتباهات، بی تفاوتی، سنگدلی و بی توجهی آنان را به دوستانشان گوشزد کرده و شوق بهتر شدن، با لیاقت بودن، پاکی و عفت در دوستی را در آن ها به وجود آورند. بدیهی است چنین نظارتی می تواند فرزندان را از همنشینی با دوستان ناباب برحذر دارد.

کودک > ۳۶۵روز سال اول > ده ماهگی
1396/02/03
کارشناس مامایی خانم ناصری
S s s s s s 0
o j k q

اگر مایل هستید، می توانید مطلب فوق را با دوستانتان به اشتراک بگذارید

مطالب مرتبط

اگر نظری یا سؤالی در مورد مطلب فوق دارید در بخش نظرات با ما در میان بگذارید. ما نکات شما را با دقت می خوانیم.

نام و نام خانوادگی
آدرس ایمیل
متن نظر
کد امنیتی